.
Υπάρχουν περιστατικά που τελειώνουν τη στιγμή που τελειώνει η επίθεση.
Και υπάρχουν άλλα που, ακόμη κι όταν τελειώσουν, συνεχίζουν να επιστρέφουν στη σκέψη σου.
Χθες, 21/08 και ώρα 20:45 περίπου τρία παιδιά, ανάμεσά τους και ο γιος μου, βρέθηκαν αντιμέτωπα με τέσσερις νεαρούς ενήλικες, ηλικίας περίπου 18 έως 20 ετών, στη διαδρομή, μέσα στον συρμό, από τον σταθμό του Μετρό Αγίας Βαρβάρας προς την Αγία Μαρίνα. Ένα από τα παιδιά δέχθηκε επίθεση και του αφαιρέθηκε από τον λαιμό μια χρυσή αλυσίδα.
Η αλυσίδα μπορεί να αντικατασταθεί.
Η αίσθηση ασφάλειας ενός παιδιού, όμως, δεν αντικαθίσταται τόσο εύκολα !!
Και κάπου εδώ το προσωπικό περιστατικό γίνεται κοινωνικό ερώτημα.
Τι σημαίνει πραγματικά ασφάλεια για τον λαό ;;;
Είναι ασφάλεια να συλλαμβάνεται ο δράστης αφού έχει ήδη γίνει η επίθεση ;;;
Είναι ασφάλεια να αυξάνονται οι έλεγχοι και οι περιπολίες αφού προηγουμένως έχει δημιουργηθεί το πρόβλημα ;;;
Ή (!!!) ασφάλεια είναι κάτι πολύ βαθύτερο ;;;
Είναι να μπορεί ένα παιδί να πάρει το Μετρό, να περπατήσει στη γειτονιά του και να επιστρέψει στο σπίτι χωρίς να χρειάζεται να κοιτάζει πίσω του;
Είναι να μπορεί ο γονιός να το αφήνει να κυκλοφορήσει χωρίς να ζει με τον φόβο του τηλεφώνου που μπορεί να χτυπήσει;
Διότι αν μιλάμε πραγματικά για ασφάλεια, τότε πρέπει να μιλήσουμε πρώτα για πρόληψη!!!
Και εδώ τα γεγονότα στην περιοχή δεν μπορούν να αγνοηθούν.
Συγκεκριμένα …
Στις 11 Μαρτίου 2026,στον σταθμό του Μετρό Αγία Μαρίνα, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας, δύο άτομα επιχείρησαν με απειλή και σωματική βία να αφαιρέσουν αλυσίδα από επιβάτη μέσα στον συρμό.
Στη συνέχεια, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, ένας από τους δύο αφαίρεσε με απειλή όπλου αλυσίδα από δεύτερο άνδρα. Οι δύο συνελήφθησαν από αστυνομικούς της ΔΙΑΣ.
Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά που η περιοχή έρχεται αντιμέτωπη με ένα τέτοιο περιστατικό.
Και λίγους μήνες αργότερα, μέσα στον Αύγουστο, δημοσιεύτηκαν από τοπική εφημερίδα στοιχεία για συστηματικούς αστυνομικούς ελέγχους στην Αγία Βαρβάρα. Στην περιοχή του Μετρό, γύρω από σχολικά συγκροτήματα και σε συγκεκριμένους δρόμους πραγματοποιήθηκαν έλεγχοι οχημάτων και ατόμων, ενώ καταγράφηκαν και προσαγωγές.
Η σχετική ενημέρωση έκανε λόγο για συνεχή αστυνομική παρουσία και για προσπάθεια πρόληψης και καλύτερης αστυνόμευσης.
Κι όμως … λίγες ημέρες μετά, τρία παιδιά βρέθηκαν στον δρόμο αντιμέτωπα με μια βίαιη επίθεση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αστυνομικοί έλεγχοι είναι άχρηστοι.
Σημαίνει ότι δεν αρκούν.
Και αυτή είναι μια ουσιαστική διαφορά.
Διότι όταν συζητάμε για την ασφάλεια, υπάρχει ένας κίνδυνος να περιορίσουμε ολόκληρη τη συζήτηση στην καταστολή.
Περισσότερη αστυνομία.
Περισσότεροι έλεγχοι.
Περισσότερες προσαγωγές.
Περισσότερες συλλήψεις.
Όλα αυτά μπορεί να είναι απαραίτητα όταν ένα έγκλημα έχει διαπραχθεί.
Αλλά τότε μιλάμε για την αντιμετώπιση του αποτελέσματος.
Η πρόληψη είναι κάτι διαφορετικό.
Πρόληψη σημαίνει να αναρωτηθούμε τι γεννά τη βία πριν αυτή εκδηλωθεί.
Να δούμε τη νεολαία όχι μόνο ως πιθανό παραβάτη, αλλά ως κοινωνικό κομμάτι που χρειάζεται παιδεία, αθλητισμό, πολιτισμό, δημιουργικό χώρο, κοινωνική στήριξη και πραγματικές διεξόδους.
Να υπάρχουν δομές που να μπορούν να εντοπίζουν έγκαιρα τα προβλήματα.
Να μην εγκαταλείπονται οι γειτονιές.
Να υπάρχουν φωτισμένοι και λειτουργικοί δημόσιοι χώροι.
Να υπάρχει κοινωνική φροντίδα εκεί όπου εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια περιθωριοποίησης και όχι μόνο αστυνομική παρέμβαση όταν το πρόβλημα έχει ήδη γίνει πράξη.
Αυτό είναι πρόληψη !!
Και αυτή είναι μια διαφορετική αντίληψη για την ασφάλεια.
Τι ασφάλεια θέλουμε ;;;
Μια κοινωνία όπου ο πολίτης αισθάνεται ασφαλής επειδή βλέπει περισσότερες περιπολίες;;;
Και μετά περιμένεις το επόμενο περιστατικό.
Η πραγματική πολιτική ασφάλειας πρέπει να προσπαθεί να σπάσει αυτόν τον κύκλο.
Γι’ αυτό και η πολιτεία οφείλει να κριθεί όχι μόνο από το πόσους συνέλαβε μετά από μια επίθεση, αλλά και από το πόσα έκανε για να μην φτάσει η κοινωνία μέχρι εκεί.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική πολιτική ερώτηση.
Μέλος Συλλόγου 8ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου
