.
Σε μια εποχή που οι τοπικές κοινωνίες διψούν για πράσινο, ασφάλεια και ανθρώπινες γειτονιές, η πραγματικότητα σε συνοικία του δήμου μας αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική εικόνα: εκείνη της αυθαιρεσίας, της στοχοποίησης και της εγκατάλειψης.
Το πρωί της Πέμπτης, κάτοικοι της περιοχής της οδού Μακαρίου, Απ. Παύλου και Σίφνου, έγιναν μάρτυρες μιας θλιβερής σκηνής.
Ο ίδιος ο δήμαρχος επισκέφθηκε τη γειτονιά όχι για να ακούσει τα προβλήματα των ανθρώπων, ούτε για να δει τις ελλείψεις στις υποδομές, αλλά για να επιπλήξει, σε έντονο ύφος, πολίτες που επί χρόνια φροντίζουν ένα μικρό παρτέρι μπροστά από την επιχείρησή τους και το σπίτι τους.
Ένα παρτέρι που, χάρη στη φροντίδα των ιδιοκτητών, έχει μετατραπεί σε μια πράσινη όαση ανάμεσα σε ξερά και παρατημένα σημεία του δημόσιου χώρου.
Οι ίδιοι οι κάτοικοι, με δικά τους μέσα, ποτίζουν, κλαδεύουν και καθαρίζουν το χώρο, με πλήρη σεβασμό προς τη δημόσια περιουσία. Κι όμως, αντί για επιβράβευση, ήρθαν αντιμέτωποι με φωνές, απειλές και προσβλητική συμπεριφορά.
Την ίδια ώρα, λίγα μέτρα πιο πέρα, η πραγματική εικόνα εγκατάλειψης αποτυπώνεται ξεκάθαρα:
-Ξερά δέντρα ηλικίας πέντε ετών, που συνεχίζουν να ποτίζονται μάταια, χωρίς καμία παρέμβαση.
-Παιδική χαρά με μόλις τρεις κούνιες, για δεκάδες παιδιά που καθημερινά ψάχνουν χώρο για να παίξουν.
-Απουσία διάβασης πεζών, σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, που καθημερινά θέτει σε κίνδυνο μικρούς και μεγάλους.
-Καθιστικά και παγκάκια σπασμένα ή επικίνδυνα, με καλώδια να προεξέχουν και το οδόστρωμα να παρουσιάζει φθορές.
Οι κάτοικοι, με οργή αλλά και αξιοπρέπεια, απευθύνθηκαν στην αντιπολίτευση, εκφράζοντας την αγανάκτησή τους.
Δεν ζητούν τίποτε περισσότερο από το αυτονόητο: μια πόλη που να σέβεται τις πρωτοβουλίες των πολιτών, που να επενδύει σε λειτουργικές πλατείες και ασφαλείς παιδικές χαρές, που να προστατεύει τους δημόσιους χώρους με σχέδιο, όχι με αυταρχισμό.
.
Μάλιστα, πρότειναν να επεκταθούν οι υποδομές της παιδικής χαράς και να αφαιρεθούν τα καμένα δέντρα και τα πεζούλια, ώστε να μην κινδυνεύουν τα μικρά παιδιά από τυχόν ατυχήματα. Η πρόταση αυτή, πέρα από ρεαλιστική και οικονομική, αναδεικνύει και κάτι ακόμη: τη διάθεση των πολιτών να συμβάλλουν θετικά, όταν έχουν απέναντι τους μια διοίκηση που τους σέβεται.
Η δημοτική αρχή, αντί να εκτονώνει την αυταρχικότητά της σε ένα παρτέρι με λουλούδια, θα όφειλε να στρέψει το βλέμμα της στα πραγματικά προβλήματα των γειτονιών.
Γιατί οι δημότες δεν θέλουν άλλη μια φωτογραφία δημάρχου, αλλά μια πόλη που να τους χωρά και να τους σέβεται.
Παναγιώτης Φωτιάδης
